WOORD & BEELD

Annie

30mrt
0Comments

Annie is mijn eerste ‘ vaste’ adres. Tot voor kort was ik vliegende keep, zo een die

inmiddels alle uithoeken van Amsterdam-Noord kent. Het heeft voordelen om in te

vallen: als je de boel een beetje bijhoudt, is men tevreden. Nadeel is dat je telkens

opnieuw moet vragen wat en hoe men het wil. De tafel met een droge doek, een natte

doek. De vloer met Vim, de tegels met groene zeep. Ieder huis heeft zijn eigen

schoonmaakregels.

Opvallend is dat iedereen de tijd neemt om koffie met me te drinken. Vaak lopen ze me

al pratend achterna als ik weer aan het werk ga. Zo ook Annie. Ze volgt me met haar

traplift naar boven. Vanachter haar naaimachine praat ze door. Ik moet om de haverklap

de stofzuiger uitzetten omdat ik haar anders niet kan verstaan.

Als ik voor de derde week bij Annie op de stoep sta, zegt ze: “Luister mop, ik moet zo

naar het ziekenhuis, ga maar lekker je gang. Hier is de sleutel, gooi die straks door de

brievenbus als je klaar bent.”

Ik ben een beetje verbaasd over zoveel vertrouwen en herinner me mijn

sollicitatiegesprek waarin duidelijk werd gemaakt dat de cliënt nóóit de deur uit mocht

als jij, de thuiszorgmedewerker, er was.

“Eh… Annie,” begin ik, “er is mij verteld dat dat niet mag.”

“Ach kind, er mag zoveel niet. Niks van aantrekken. Niet de telefoon opnemen, komt

helemaal goed. En ja, als ik jou al niet kan vertrouwen?” Ze vertrekt.

Later vertelt ze me dat de Thuiszorg heeft gezegd dat ik voortaan wekelijks bij haar zal

komen. Toch vraagt ze me iedere keer of het wel klopt, of ik wel blijf? Haar vorige hulp

heeft een paar maanden geleden zelfmoord gepleegd. Van de tiende verdieping naar

beneden gesprongen. Hoofdschuddend kijkt Annie me aan: “Hoe is het toch mogelijk,

hè?” Daarna: “Ik heb een tijdlang geen andere hulp gewild.”

Nu ben ik er. Bij Annie van 83 met haar reuma, met haar vorig jaar verbrijzelde been

door een aanrijding met de fiets. Waarbij de automobilist Annie gewoon op straat

achterliet. Ze heeft in coma gelegen, en daarna maanden gerevalideerd. Ze is er weer,

met krukken en haar scootmobiel. Dapper, spil van buurt, met haar grote mond en

kleine hartje. Ja, bij Annie wil ik nog wel even blijven.

Woningnood
Einde